Αντιφασισμός “στο κόκκινο”

Κάποια στιγμή, πήγα σε μια εκδήλωση του σταθμού “Στο κόκκινο”. Ένας ιστορικός έκανε περιήγηση στον Πειραιά για την αντίσταση στην Κατοχή. Ωραία εκδήλωση, μάζεψε πολύ κόσμο.

Η περιοχή όμως ήταν γεμάτη από ναζιστικά συνθήματα (έσβησα όσα μπορούσα). Σε κάποια φάση, ενώ έγραφα στα παγκάκια αντιφασιστικά συνθήματα, με πλησιάζει ένας διοργανωτής και ακολουθεί ο εξής απίστευτος διάλογος:

– Φίλε μου αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό. Μαζί σου είμαι, αλλά δεν ωραίο να γράφεις στα παγκάκια!

– Γιατί;

– Γιατί είναι δημόσια περιουσία και την καταστρέφεις… είναι κάτι για το οποίο πληρώνουμε όλοι

– Σύμφωνοι. Όμως κι εσείς αυτό που κάνετε δεν είναι καθόλου σωστό: Κλείνετε την κυκλοφορία κι εγώ ως πολίτης πληρώνω να υπάρχουν ανοιχτοί δρόμοι. Είναι παράνομο να παρακωλύεται η κυκλοφορία. Έτσι δεν είναι;

(παύση. Αμηχανία)

– Εεε δεν εννοούσα παράνομο, εννοούσα ότι δεν είναι όμορφο, δεν είναι ωραίο να γράφεις αυτά τα πράγματα πάνω στο παγκάκι.

– Δεν είναι όμορφο για την δική σου αισθητική. Όμως οι ναζί δεν απευθύνονται στην “αισθητική του σπουδαγμένου κυριλέ”: Οι πιτσιρικάδες και τα αλάνια αυτή την αισθητική έχουν – δες τα παγκάκια προσεκτικά πως είναι γεμάτα από τη γλώσσα τους! Τι νομίζεις θα έρθουν να ακούσουν (την πολύ ενδιαφέρουσα δε λέω) ομιλία του προφέσορα;

– …

– Εγώ που ήμουν αρκετά τυχερός στη ζωή, σπούδασα ή είχα κύκλους που με κάνουν να ακούω με ενδιαφέρον τον καθηγητή που φέρατε. Όμως το παγκάκι και τον τοίχο θα διαβάσουν οι πολλοί. Κι όσο εσύ μιλάς με μια αισθητική ενδεχομένως αναπαυτική για τον άνθρωπο που είχε την τύχη να σπουδάσει, κάποιοι άλλοι μιλάνε σε γλώσσα που είναι εύκολα κατανοητή από ανθρώπους που δεν πήγαν ποτέ σχολείο. Αν δε σε νοιάζουν αυτοί πέστο μου – αλλά νομίζω πως πρέπει να σε νοιάζουν.

Ε, να μην τα πολυλογώ, μιλήσαμε αρκετή ώρα και στο τέλος συμφώνησε και μου ….συνέστησε κάποιον από το “κόκκινο” που είναι λέει στην ροσιναντε (δε θυμάμαι όνομα).

Το θέμα είναι ότι η αντιμετώπιση των ναζί ήταν μονάχα ενημερωτική για …σπουδαγμένους και μόνο. Φυσικά δεν λέω ότι αυτό δεν χρειάζεται. Είναι απαραίτητο. Αλλά πως γίνεται να ξεχνάνε αριστεροί άνθρωποι ότι ο φασισμός με την κυριολεκτική σημασία της λέξης (το φασιστικό πολιτικό και στρατιωτικό κίνημα) διαφέρει από την δικτατορία γιατί έχει λαϊκή υποστήριξη; Υποστήριξη από φτωχά στρώματα, πολλές φορές από ανθρώπους που μπορεί να είναι αδροί, σεξιστές, ρατσιστές – που μιλάνε μόνο για “αθλητικά” – κι έτσι προκαλούν την αποστροφή του ελιτιστή αναρχικού, την αηδία του μορφωμένου αριστερού. Γίνεται να το έχουν ξεχάσει αυτό;

Νομίζω το ξεχνάνε για τον ίδιο λόγο που ξεχνάνε ότι για τον φυλακισμένο που νοσηλεύεται μαζί με κατσαρίδες, ο χρόνος κυλάει διαφορετικά. Κάποτε, η δήλωση “αριστερός” αυτόματα σήμαινε αποκλεισμό από την δουλειά, καψώνια στο στρατό, ξύλο στο τμήμα. Εδώ και πολλά πολλά χρόνια, η δήλωση αυτή πρακτικά δεν συνεπάγεται τίποτα. Μπορείς να κάνεις την πορεία σου, ακόμα και να “συγκρουστείς συμβολικά” με την αστυνομία, μπορείς να συνδικαλίζεσαι συντεχνιακά, να κρεμάσεις πορτρέτο του Τσε, του Λένιν σπίτι σου χωρίς φόβο, να τυπώσεις σε στάμπα τον αριστερό ή αναρχικό ηγέτη της επιλογής σου. Αρκεί οι πράξεις σου να κινούνται στα όρια των θεσμών, να μην υπονομεύεις με πράξεις την κεντρική εξουσία.

Η δύναμη του νέου ολοκληρωτισμού είναι ακριβώς ότι δεν είναι μόνο κατ’επίφαση δημοκρατία. Υπάρχει χώρος  για όλους στον “υπαρκτό φιλελευθερισμό”… κι όσο περισσότερα φράγκα, τόσος περισσότερος χώρος (μηδέν φράγκα ίσον μηδέν χώρος και δικαιώματα). Δήλωσε ότι θες, αρκεί να μην αμφισβητήσεις ενεργά, με πράξεις τους κυρίαρχους θεσμούς.

Μάριος Ρομπότης

Advertisements

ΝΑ ΦΡΑΞΟΥΜΕ ΤΟ ΔΡΟΜΟ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ

Σάββατο, 31/01, Αντιφασιστική Πορεία ενάντια στη φιέστα της ΧΑ για τα Ίμια.
Συγκέντρωση, πλ. Ομόνοιας, 17:00μμ, προσυγκέντρωση Αντιφασιστικού Συντονισμού πλ.Ομόνοιας και Σταδίου 16:30 μμ.

Τα αποτελέσματα των εκλογών σε συνδυασμό με την εκδήλωση τραμπούκικων/φασιστικών επιθέσεων αποδεικνύουν με εμφατικό τρόπο αυτό που το αντιφασιστικό κίνημα λέει εδώ και καιρό. Η ΧΑ και ο φασισμός δεν πρόκειται να τελειώσουν με τις διώξεις και τις δίκες των νεοναζί (οι οποίες δεν λένε και να αρχίσουν) Όσο πλησιάζει η ώρα της λήξης του ορίου αποφυλάκισης (τέλη Φλεβάρη) του αρχηγού και των άλλων «στελεχών», η ΧΑ θα επιχειρήσει να ανασυντάξει τις δυνάμεις της πολιτικά και στον δρόμο. Σε αυτή την κατεύθυνση επιδιώκει να ξαναστήσει μια ναζιστική φιέστα στο κέντρο της Αθήνας χρησιμοποιώντας την επέτειο των Ιμίων.

ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΟΥΜΕ

Το αντιφασιστικό κίνημα θα πρέπει να απαντήσει ενωμένα, μαζικά και μαχητικά.

Μετά την πτώση της λαομίσητης κυβέρνησης και μπροστά στην δύσκολη αλλά και ελπιδοφόρα ιστορική περίοδο που διανύουμε οφείλουμε να ενισχύσουμε τις δυνάμεις μας και να παραμείνουμε αταλάντευτα στον δρόμο του αγώνα για την συντριβή των ταγμάτων εφόδου και των φασιστικών συμμοριών.

Η οριστική φυγή αυτών που βύθισαν την κοινωνία στην εξαθλίωση και τον αυταρχισμό, αυτών που άνοιξαν τον δρόμο στους φασίστες, θα κριθεί στο δρόμο και στους λαικούς αγώνες οι οποίοι για να νικήσουν πρέπει να τσακίσουν όποιον εχθρό βρεθεί στο δρόμο τους.

Σε αυτές τις συνθήκες απαιτούμε από την νέα κυβέρνηση που ψηφίστηκε από τον λαό, ο οποίος και όλη την προηγούμενη περίοδο έδωσε σπουδαίες μάχες ενάντια στον φασισμό, να σπάσει έμπρακτα την λογική των ίσων αποστάσεων απέναντι στους αντιφασίστες και στους δολοφόνους της ΧΑ και να πάρει την ξεκάθαρη και αναγκαία στάση της “καμίας ανοχής στους εχθρούς της ελευθερίας” μην επιτρέποντας στους νεοναζί να παρελάσουν ανενόχλητοι στο κέντρο της Αθήνας.

ΤΕΡΜΑ ΜΕ ΤΟΝ ΦΟΒΟ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΕΦΗΣΥΧΑΣΜΟΣ. ΚΑΜΙΑ ΕΠΑΝΑΠΑΥΣΗ.

Είμαστε πολλοί, είμαστε περισσότεροι, είμαστε πιο δυνατοί.

Σάββατο, 31/01, Αντιφασιστική Πορεία ενάντια στη φιέστα της ΧΑ για τα Ίμια.
Συγκέντρωση, πλ. Ομόνοιας, 17:00μμ, προσυγκέντρωση Αντιφασιστικού Συντονισμού πλ.Ομόνοιας και Σταδίου 16:30 μμ.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟ ΛΑΟ. ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟΣ ΑΘΗΝΑΣ-ΠΕΙΡΑΙΑ


Η Νίκη είναι του Νίκου Ρωμανού!

Βάζοντας σε κίνδυνο την ζωή του δημιούργησε ρήγμα στην φασιστική πολιτική που εφαρμόζεται , δείχνοντας ότι κανένας αγώνας δεν χάνεται.


Όταν οι η νεολαία της ΝΔ άνοιγε τον δρόμο στους νεοναζί…


Ψεύτικες φωτογραφίες ναζιστών ανέβασε το “Βήμα”

reinardo

Ο Alfredo Reinado από το Ανατολικό Τιμόρ παρουσιάζεται ως μέλος των χρυσών αυγών στο “Βήμα”

Την φωτογραφία του Alfredo Reinado από το Ανατολικό Τιμόρ που κρατά ένα ελαφρύ αντιαρματικό, παρουσιάζει το “Βήμα” ως “ντοκουμέντο” που “αποκαλύπτει την δράση” των νεοναζί χρυσών αυγών. Επίσης δημοσιεύονται φωτογραφίες χρυσαυγιτών με paintball καθώς “μάχονται” με γεναιότητα κάτι ντουβάρια (“ασκήσεις”). Είναι αλήθεια πως τα ντουβάρια είναι ένας αντίπαλος με IQ ανάλογο των νεοναζί, όμως τέτοιες φωτογραφίες δεν βοηθάνε σε τίποτα – εκτός ίσως από τους ίδιους τους χρυσαυγίτες. Οι φωτογραφίες δημοσιεύτηκαν στο άρθρο της 26/9 της εφημερίδας του Ψυχάρη. Είναι λέει “νέες αποκαλυπτικές φωτογραφίες” που θυμίζουν Αλ Κάιντα (!)

Φυσικά ούτε νέες είναι, ούτε αποκαλυπτικές. Μάλιστα μία τουλάχιστον είναι ψεύτικη, οπότε δίνει την ευκαιρία για προπαγάνδα από τους νεοναζιστές: Μας “κυνηγάει το σύστημα με ψεύτικα στοιχεία’, θα σκούζουν οι εντολοδόχοι του Μπαλτάκου, αυτοί που ψήφιζαν μετά από εντολή του νεοδημοκράτη βουλευτή. Κι έτσι, οι μαριονέτες του πραγματικού παρακράτους, ο θίασος της χρυσής αυγής, θα βγει σε περίπτωση ανάγκης από την γυναικεία πτέρυγα του κορυδαλού ως “αντισυστημική οργάνωση”.

Πλέον όλοι γνωρίζουν για το οπλοστάσιο των νεοναζί, τους επιχειρηματίες που έφερναν κοντέινερ με όπλα, τις επιθέσεις σε ανυπεράσπιστους μετανάστες. Ο ναζιστής είναι o γλύφτης του Ισχυρού. Αυτός που σκύβει και φιλά το χέρι της Μπακογιάννη, αυτός που αποστρέφει με φόβο το βλέμα από τον μαφιόζο (Έλληνα ή ξένο) – ενώ παράλληλα κάνει τον νταή σπάζοντας …πάγκους μικροπωλητών, μαχαιρώνοντας μετανάστες. Ναζιστής είναι αυτός που δέρνει ανυπεράσπιστους, χτυπά τον αδύναμο – ενώ “οι μαϊμούδες της χρυσής αυγής ψάχνουν γνωστούς στις φυλακές για να μην τους διακορεύσουν” σύμφωνα με το λόγια του βαρυποινίτη Στεφανάκου. Το ότι αυτός ο θίασος κατάφερε να σκαρφαλώσει στα εκλογικά ποσοστά που έχει σήμερα, δε θα μπορούσε να γίνει χωρίς τα στημένα άρθρα εφημερίδων πρώτης κυκλοφορίας. Σήμερα μασουλάνε πλέον αρκετούς βουλευτικούς μισθούς, όμως παραμένουν ένας δολοφονικός πυρήνας θρασύδειλων ασπόνδυλων. Επιχειρηματίες όπως ο Ψυχάρης δεν δίνουν δεκάρα για το ποιοί κυβερνούν, αρκεί να ρέει το χρήμα. Δε θα διστάσουν να στηρίξουν άμεσα ή έμμεσα ένα δολοφονικό καθεστώς, αρκεί να μην απειληθούν τα έσοδά τους.

Μάριος Ρομπότης


πεθαίνοντας στην Αμυγδαλέζα

στη μνήμη του Ahmad Mohamed Farogh

Με ρωτάτε για ποιους λόγους παίρνω μέρος στην Αντίσταση. Είναι ένα ερώτημα που δεν έχει νόημα για ανθρώπους σαν και μένα. Δεν φανταζόμουν τον εαυτό μου αλλού, αυτό είναι όλο. Μου φαινόταν, και θα μου φαίνεται πάντα, ότι δεν γίνεται να είσαι με το μέρος των στρατοπέδων συγκέντρωσης. Κατάλαβα, λοιπόν, ότι μισούσα λιγότερο τη βία από τους θεσμούς της βίας.

Albert Camus

Ένας πακιστανός λιγότερος, θα χλευάσουν οι καριόληδες. Κι αυτή η χώρα έχει μπόλικους. Τους τρώμε στη μάπα καθημερινά. Αυτούς και τα μίση τους. Αυτούς και τα κόμπλεξ τους. Αναίσθητοι, κυνικοί, υποτακτικοί, γυμνοσάλιαγκες, αυλοκόλακες, εθελόδουλοι. Οι πακιστανοί και οι άλλοι κρατούμενοι στο στρατόπεδο της Αμυγδαλέζας όμως έχουν ακόμα την καρδιά τους ζεστή, παρόλο που έχουν την ψυχή τους στο στόμα. Και τους φτύνουν, όλους αυτούς, κατάμουτρα. Όχι στην κυριολεξία· γιατί οι τρόποι τους δεν τους το επιτρέπουν. Βρίσκονται σε ξένη χώρα και σέβονται τους «ντόπιους», όταν βέβαια κι αυτοί τους σέβονται. Τους φτύνουν με το καθαρό βλέμμα και το πικραμένο χαμόγελό τους, με την αξιοπρεπή στάση τους, την υπομονή, τη δύναμη και το σθένος τους. Αρετές που πηγάζουν και από τη βαθιά θρησκευτική πίστη τους. Όχι, φίλοι και φίλες του Νίκου Μαζιώτη, δεν είναι ήρωες ούτε και μάρτυρες. Δεν παίζουν στα κανάλια. Δεν ταυτίζεται κανείς μαζί τους. Δεν θα μιλάνε στο μέλλον για τα ανδραγαθήματά τους, για την αδιαλλαξία τους, για την τόλμη τους. Δεν θα πεθάνουν ποτέ με το όπλο στο χέρι. Είναι common people, σαν εσένα και σαν εμένα. Πεθαίνουν όμως σαν «τα σκυλιά στο αμπέλι». Κι αυτό δεν είναι καθόλου common, ούτε για εσένα ούτε για εμένα. Αιχμάλωτοι μιας βαθιά ρατσιστικής, σαδιστικής και απάνθρωπης κρατικής μηχανής, δεν θα ενδιαφερθεί κανείς για τη μοίρα τους. Στο έλεος του κάθε τελειωμένου, ηθικά, πολιτισμικά και διανοητικά, μπάτσου, γιατρού και κοινωνικού επιστήμονα. Χωρίς τα στοιχειώδη δικαιώματα των κρατουμένων. Χωρίς καν να μπορούν να μετρήσουν αντίστροφα τις μέρες για την απελευθέρωσή τους, για την επιστροφή τους στον κόσμο των ανθρώπων. Πέρα από τη φυλακή, πέρα από το στρατόπεδο, μια μαύρη τρύπα όπου ρίχνονται οι παρίες και οι απόβλητοι. Πέρα από τον εγκλεισμό, πέρα από την αιχμαλωσία, πρέπει να βρούμε καινούριες λέξεις και έννοιες για να ορίσουμε και να περιγράψουμε αυτή τη συνθήκη. Και θα τις βρούμε. Γιατί όσο μιλάμε για τους μετανάστες/τριες και τα σύγχρονα lager, τόσο σπάμε την αορατότητα, τόσο αφαιρούμε πόντους από τα χιλιόμετρα των συρματοπλεγμάτων. Και μιας και το ‘φερε ο λόγος, η σιωπή δεν είναι συνενοχή, ως είθισται να λέγεται. Η σιωπή συντηρεί την, τόσο βολική, αθωότητα. Όλοι προτιμούν να παραμένουν αθώοι μέσα σε ένα κόσμο που αλλάζει γοργά και δραματικά. Αναμενόμενο. Εμείς όμως θέλουμε συνένοχους. Συνένοχους και κολασμένους. Όχι στρατευμένους· αλλά με λίγη από τη δύναμη για ζωή, λίγη από την αστείρευτη αξιοπρέπεια, λίγη από την εγκαρδιότητα και την αλληλεγγύη αυτών των ανθρώπων. Και θα βρεθούνε. Θα αναδυθούν εκεί όπου κανείς δεν θα τους περιμένει, όπως όλα τα πράγματα στη ζωή άλλωστε. Καμιά προσμονή μέχρι τότε σύντροφοι και συντρόφισσες. Και κυρίως, καμιά απελπισία. Ας μεταστοιχειώσουμε την αίσθηση ανημπόριας, που συχνά μας κατακλύζει όταν βλέπουμε τους κοινωνικούς συσχετισμούς, σε βάθεμα της λιποταξίας και σε εμπλουτισμό της ζωής στο εδώ και το τώρα. Ούτε αισιοδοξία ούτε απαισιοδοξία μήτε της σκέψης μήτε της πράξης. Γιατί όλα τα πράγματα κάποτε χορεύουν σχεδόν από μόνα τους. Γιατί είμαστε και θα είμαστε εδώ.

Μας λένε γραφικούς, ρομαντικούς, φανατικούς. Εμείς τους λέμε νεκροζώντανους. Κυκλοφορούν ανάμεσά μας και φτωχαίνουν την εμπειρία και το βίωμα της ζωής. Περαστικά τους. Για τους υπόλοιπους, καλή δύναμη και φτου ξελευθερία.

καλοκαίρι 2014

λαμπε ρατ


Κριτική με αφορμή το Φασισμός Α.Ε

Αντικαθστωτική δράση χρυσού αβγού

Αντικαθστωτική δράση χρυσού αβγού

Οι φασίστες, όσα ελληνικά σημαιάκια κι αν κουνάνε, ήταν και είναι οι πρώτοι υπηρέτες των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων. Ξεπουλάνε πολύ εύκολα όχι μόνο την “αγαπημένη πατρίδα” τους αλλά και οτιδήποτε άλλο – αρκεί να τους διατάξει ο “φύρερ” που πρέπει να υπακούν χωρίς δεύτερη κουβέντα (πχ στην Ελλάδα συνεργάστηκαν ανοιχτά ακόμα και με τους Γερμανούς ναζί επί κατοχής). Ο αρχηγός πρέπει να είναι κι αυτός με την σειρά του το ίδιο υπάκουος στους οικονομικά ισχυρούς: Ας πούμε οι “Ουκρανοί χρυσαυγίτες” καίνε ζωντανούς Ρώσους και “αναρχοκομμουνιστές”, ενώ οι “Ρώσσοι χρυσαυγίτες” δολοφονούν Ουκρανούς εθνικιστές (αποκαλώντας τους “γκέι ναζιστές”) – καθένας ανάλογα με τις προσταγές του αφεντικού του. Κοινός στόχος βέβαια οι πιο φτωχοί μετανάστες. Στην Ελλάδα, η ταπεινή υπόκλιση του Μιχαλολιάκου μπροστά στην Μπακογιάννη, οι γλύκες του Παναγιώταρου με τα μεγαλύτερα (πλούσια) καθάρματα είναι χαρακτηριστικές εικόνες-παραδείγματα της “αντικαθεστωτικής δράσης” τους. Γιαυτό έχει σημασία να τονιστεί αυτή η πλευρά των ναζιστών και το πως ακριβώς χρησιμοποιούνται από τα μεγάλα αφεντικά: Είναι μαριονέτες που λειτουργούν μόνο κάτω από την καθοδήγηση κάποιου ισχυρού – κι αν τυχόν το Κράτος αποσύρει την προστασία του έστω και λιγάκι, οι μαχαιροβγάλτες ηγέτες ταγμάτων εφόδου βάζουν τα κλάματα (κυριολεκτικά). Όμως φτάνει η στήριξη των μεγαλοκαρχαριών για να ανέβει έτσι ένα ξεκάθαρα ναζιστικό μόρφωμα;

Η απάντηση είναι πως όχι. Δεν φτάνει ούτε η στήριξη των μεγαλοκαρχαριών ούτε η οικονομική κρίση. Υπάρχουν πολλοί ακόμα παράγοντες που πρέπει να ισχύουν για να συμβεί κάτι τέτοιο. Κάποιοι από αυτούς δεν είναι καθόλου εύκολο να ειπωθούν ανοιχτά: Όπως ας πούμε η έλλειψη Αριστεράς. Δηλαδή η έλλειψη ισχυρού κινήματος με ταξικές διεκδικήσεις και άρα στενή επαφή με τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα. Οργανώσεις που έχουν επαφή με τον κόσμο, σωματεία με οργάνωση που βασίζεται στην βάση ήταν και είναι αξεπέραστο εμπόδιο για τον κάθε λογής φασίστα. Γιατί ο κυριολεκτικός φασίστας – ο πολιτικός σχηματισμός που πρώτος αυτοπροσδιορίστηκε με αυτή τη λέξη, κι όχι γενικά “κάθε καταπιεστική ιεραρχική δομή” – ο κυριολεκτικός φασίστας λοιπόν, απευθύνεται συστηματικά στα φτωχότερα στρώματα. Η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων που προκαλούν οι επιταγές της “φιλελεύθερης αγοράς” είναι το ιδανικό έδαφος για τον φασίστα – ειδικά όταν λείπει η αριστερά και η αναρχία.

Σαν να ακούω ήδη να με λένε “προβοκάτορα” – ακόμα και για τον ναζισμό, πάλι η αριστερά φταίει; Όμως δε λέω αυτό: Δεν είναι η μοναδική αιτία – ούτε καν η κύρια αιτία – είναι όμως ένας από τους βασικούς λόγους που επιτρέπουν την άνοδο των ναζιστών. Είναι γεγονός ότι υπήρχαν κομμάτια της αριστεράς και της αναρχίας που έδιναν ή τουλάχιστον προσπαθούσαν να δίνουν τακτικό παρόν στις φτωχές γειτονιές. Όχι μόνο πριν τις εκλογές – ούτε μόνο για μοίρασμα προπαγανδιστικού υλικού, μα οργανώνοντας ανοιχτές εκδηλώσεις, βοηθώντας πρακτικά τον κόσμο, φτιάχνοντας εστίες αντίστασης και αλληλοβοήθειας. Όχι για να υπαγορεύσουν στον κόσμο ποιος είναι ο “σωστός δρόμος”, η “σωστή εφημερίδα” – αλλά για να ακούσουν κιόλας. Είναι γνωστό ποια κομμάτια της αριστεράς έδωσαν προτεραιότητα στο μεταναστευτικό. Είναι επίσης γνωστό ποιοι χώροι μίλαγαν έτσι γενικά κι αόριστα για “την εργατιά” – ξεχνώντας πως τα τελευταία 20 χρόνια σε οικοδομές, στα χωράφια, σε μπουρδέλα και όπου αλλού δουλεύουν άνθρωποι χωρίς κανένα δικαίωμα οι εργάτες και εργάτριες δεν ήταν Έλληνες/ιδες. Ένα μεγάλο ποσοστό της “εργατιάς” στην οποία απευθύνονταν ήταν στην πραγματικότητα αφεντικά – καρπώνονταν υπεραξία από τους ξένους εργάτες και είχαν “την Φιλιππινέζα” να σκουπίζει το σπίτι. Κι όμως, στα 20 αυτά χρόνια πολλοί συνέχιζαν να μιλάνε ακατάπαυστα με τον ίδιο ξύλινο λόγο, τυφλοί και κουφοί μπροστά στον ρόλο του “τοπικού ισχυρού” που είχε αναλάβει το ελληνικό Κράτος στα Βαλκάνια, με επενδύσεις σε όλες τις γειτονικές χώρες και εργάτες/τριες σε συνθήκες δουλείας.

Έστω για παράδειγμα ότι βγαίνεις να μιλήσεις σε αγρότες που είναι αφεντικά και μάλιστα αφεντικά εργατών που δουλεύουν σε συνθήκες πραγματικής δουλείας: Από την στιγμή που θα τους απευθυνθείς λες και μιλάς σε φτωχούς μουζίκους, τότε πρώτα πρώτα απαξιώνεις τον επαναστατικό λόγο – σε περνούν ενστικτωδώς για άνθρωπο που δεν έχει επαφή με την πραγματικότητα. Απονοηματοδοτείς βασικές έννοιες του εξεγερτικού λόγου και το κάνεις ενεργά, συστηματικά. Ακόμα και άνθρωποι που δεν έχουν πατήσει ποτέ στο σχολείο καταλαβαίνουν πολύ καλά πως κάτι …δεν πάει καλά με αυτή την διήγηση. Μπορεί να μην μπορούν να το εκφράσουν με επιχειρήματα, μα η απαξίωση τους είναι χαρακτηριστική. Αυτό δεν ισχύει μόνο για τους αγρότες βέβαια: Σε μεγάλες εταιρίες όπου συνήθως απασχολούνται εργαζόμενοι με ανώτατη εκπαίδευση, οι μισθοί είναι καλοί και σπίτι οι “εργάτες” έχουν την γυναίκα “να φυλάει τα παιδιά” ή “να καθαρίζει μερικές μέρες τη βδομάδα”: Παρόλα αυτά, οι μη εργοδοτικοί συνδικαλιστές της “πατριωτικής αριστεράς” μιλάνε λες και μιλάνε στους εργάτες της προεπαναστατικής Ρωσίας. Και φυσικά το μόνο που εισπράττουν είναι η αδιαφορία – ενώ παράλληλα οι λέξεις χάνουν το βαρύ και γεμάτο φωτιά νόημά τους.

Ποιος αναρχικός ή αριστερός θα πάει στις φτωχογειτονιές να μιλήσει με κόσμο; Και καλά να μιλήσει, ποιος θα πάει να ακούσει κιόλας τον κάθε “άσχετο” που δεν κατέχει την μοναδική μας αλήθεια; Κι αν ο κυρ Θανάσης που έχει πάγκο στη λαϊκή δεν καταλαβαίνει “το προτσές”; Κι αν ο Βαγγέλας ο θυρωρός στο κωλόστενο πίσω από την Ομόνοια είναι σεξιστής; Πως θα μιλήσει μαζί του ο αναρχικός, καλύτερα να πάει πίσω στο στέκι του να κάνει παραστάσεις “για αυτούς που ξέρουν”, κι έτσι να έχει το κεφάλι του ήσυχο. Κι αν η κυρά-Μαρία είναι θρήσκα; Πως να της μιλήσουμε χωρίς να χάσουμε την υπομονή μας; Καλύτερα με το σινάφι μας, μη χαλάσει το κέφι πάνω απ’ όλα. Ο ναζιστής όμως, ο πίθηκος της πολιτικής θα κάνει τον θρήσκο, τον πατριώτη, θα απαρνηθεί ότι πιστεύει, θα κάνει ότι χρειαστεί μέχρι να μαζέψει την δύναμη που χρειάζεται για να αποκτήσει πλήρη πρόσβαση στον μηχανισμό του κράτους, κι έτσι από φονικό παρακράτος, να γίνει ακόμα πιο φονικό Κράτος.

Θα μπορούσε κάποιος να διαφωνήσει μα τα παραπάνω με τον εξής απλό τρόπο: Οι οργανώσεις που πραγματικά θέλουν έναν καλύτερο κόσμο δεν μπορεί παρά να λειτουργούν (περισσότερο ή λιγότερο) δημοκρατικά – να διαφωνούν, να διασπώνται – και έτσι τελικά από τις φτωχογειτονιές περνούν δεκαπέντε διαφορετικοί αριστεροί ή αναρχικοί με δεκαεφτά διαφορετικές εφημερίδες. Αντίθετα οι ναζιστές κινούνται σαν ένα σώμα: Ακόμα και ο μεγαλύτερος Βλάκας με περικεφαλαία (κυριολεκτικά μιλώντας) μπορεί να γίνει μέλος ναζιστικού κόμματος – δε χρειάζεται να σκέφτεσαι, απλά εκτελείς εντολές. Όμως οι εντολές αυτές πάντα έχουν στόχο την επιρροή στις φτωχές γειτονιές. Θα πάνε τακτικά στα στενά πίσω από την Ομόνοια, στον άγιο Παντελεήμονα, στο Πέραμα. Με μια εφημερίδα. Μια διήγηση.

Και βέβαια η προηγούμενη παράγραφος είναι μια αιτία. Αλλά κατά βάθος ξέρουμε πως από πέρα από αιτία μπορεί γίνει μια εύκολη δικαιολογία προκειμένου να αποφευγχθεί η αυτοκριτική. Πριν κάμποσα χρόνια, μίλησε ο Τσόμσκι στο κατάμεστο αμφιθέατρο της φιλοσοφικής. Ήταν πριν την κρίση. Τελειώνοντας είπε πως “όταν πάω σε χώρες που δεν έχουν μεγάλα προβλήματα, μου λένε ‘ωραία αυτά που είπατε, αλλά τι να κάνουμε’; Αντίθετα, όταν πάω σε χώρες με μεγάλα προβλήματα, όπως για παράδειγμα στην Ν.Αμερική μου λένε: ωραία αυτά που είπατε, έχουμε κάνει αυτό, αυτό και αυτό – πως σας φαίνονται;” Η ανάγκη είναι το ίδιο απαραίτητη με την όποια θεωρητική ανάλυση. Και τώρα μονάχα δημιουργείται πραγματική Ανάγκη και για τον “ντόπιο πληθυσμό”. Δειλά δειλά τώρα κάνουν την εμφάνισή τους εξωθεσμικές δομές αλληλεγγύης. Ας μην ξεχνάμε πως τόσα χρόνια πατάμε πάνω σε μια αόρατη εργατική τάξη. Εργάτες χωρίς δικαίωμα ψήφου, που βασανίζονταν τακτικά στα υπόγεια των τμημάτων, που ξυλοκοπούνταν με αφορμή το ..ποδόσφαιρό’ή και χωρίς αφορμή. Εργάτες των οποίων η εθνικότητα ταυτίστηκε στο λεξιλόγιο του ντόπιου πληθυσμού με βρισιά. Εργάτριες που πουλούσαν το σώμα τους σε συνθήκες εφιαλτικές. Όλα αυτά με την σιωπηρή έγκριση της πλειοψηφίας. Μέχρι που ήρθε η σειρά των φτωχότερων στρωμάτων των ντόπιων. Ας είναι αυτή η αφορμή να θυμηθούμε πως τα πραγματικά σύνορα είναι πρώτα απ’όλα ταξικά – ο πλούσιος δεν χαμπαριάζει από κρίση, ίσα ίσα που θα βρει φτηνότερους εργάτες. Κι όσοι/ες θεωρούσαν αυτή την οπτική ως εξωτική, ας κοιταχτούν στις φαλάκρες των νεοναζιστών που ξεφύτρωσαν τα μανιτάρια τρεφόμενοι από την σαπίλα: Ας κοιτάξουν προσεκτικά την αντανάκλασή τους και ας κάνουν και μια αυτοκριτική. Που και που χρειάζεται.

 Μάριος Ρομπότης


Δυναμικές πορείες κατά των Ναζί μέσα στην κατοχή

 

 

 

 

 

Είναι δυνατόν μέσα στη Γερμανική Κατοχή, να γίνονται πορείες και μάλιστα δυναμικές; Τόσο δυναμικές που καταλήγουν να μπουκάρουν στο Υπουργείο Εργασίας καίγοντας τα έγγραφα με τα ονόματα χιλιάδων ανθρώπων που είχαν επιλέξει οι ναζί για καταναγκαστική εργασία στη Γερμανία;  Όσο απίστευτο και αν ακούγεται, τα γεγονότα αυτά έγιναν σε δρόμους που περπατούν καθημερινά όσοι μένουν στην Αθήνα. Χωρίς βέβαια να υποψιάζονται τίποτα για τα φοβερά αυτά γεγονότα. Καμιά αναμνηστική πλακέτα – κανένα άγαλμα ή έστω ένα σημείωμα δεν θυμίζει στους περαστικούς το θάρρος αυτών των ανθρώπων. Ο ιστορικός Μ.Χαραλαμπίδης διοργάνωσε μια περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας: Στις αρχές του Μάρτη ένα ποτάμι ανθρώπων ακολούθησε τον ιστορικό ακούγοντας με προσοχή τι έγινε στους τόσο γνώριμους δρόμους. Το ποτάμι μεγάλωνε κατά τη διάρκεια της διαδρομής και ο ιστορικός έπρεπε να χρησιμοποιεί ντουντούκα για να τον ακούνε όλοι. Στο ενδιαφέρον βιβλίο του “η εμπειρία της Κατοχής και της αντίστασης στην Αθήνα” (εκδ. Αλεξάνδρεια) μπορείτε να βρείτε περισσότερες λεπτομέρειες για γεγονότα που είναι απλά ντροπή μας να ξεχάσουμε.

CAM00214

 

CAM00218

Φωτογραφία από το “Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ” του Μ. Χαραλαμπίδη

CAM00219

“Η ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ”, Μ. Χαραλαμπίδης

 

 


Δημόσιες απειλές κατά του “Δικτύου Αλληλεγγύης Ζωγράφου” από νεοναζί.

Την Τρίτη 7/1 νεοναζί έγραψαν συνθήματα στην είσοδο του “Δικτύου Αλληλεγγύης Ζωγράφου”, ενώ δημοσίευσαν στη σελίδα τους ένα απειλητικό κείμενο. Παραδόξως έγραψαν “ερχόμαστε”, αντί για “αιρχώμαστε”, γεγονός που κινεί υποψίες πως ξεκίνησαν εντατικά μαθήματα ελληνικών.

Φωτογραφία0243

Τα συνθήματα των νεοναζιστών

Αξίζει να αναφέρουμε ορισμένες πραγματικά απίστευτα βλακώδεις εκφράσεις που χρησιμοποίησαν οι “ΑΜΕ”(ανεξάρτηροι μαιάνδριοι εθνικιστές): Σύμφωνα με τους “αμέ” οι εθελοντές του “Δικτύου” που μοιράζουν τρόφιμα και βοηθούν τη γειτονιά εδώ και 3,5 χρόνια χωρίς διακρίσεις, με σύνθημα “κανένας μόνος του στην κρίση”, είναι λέει …“παρακρατικοί δρυοκολάπτες” (!). Ο Δρυοκολάπτης είναι ένα συμπαθέστατο πτηνό που τρέφεται με βλαβερά σκουλήκια και έντομα. Μάλλον πήραν πολύ στα σοβαρά τον ρόλο τους ως ασπόνδυλα; Ονομάζουν τις απειλές ως “πρώτη πράξη του σχεδίου Χειρώνιος Λαβή” – ίσως εννοώντας την “χειρωνακτική λαβή” κατά τον αυνανισμό; Γιατί όταν στοχοποιούν ανθρώπους της γειτονιάς που εθελοντικά βοηθούν τους συνανθρώπους τους, τότε το μόνο που έχουν “πιάσει σφιχτά” όπως υπονοείται από την έκφραση, είναι η μαλάκυνση εγκεφάλου.

1

Ο “Περίανδρος” Αντώνης Ανδρουτσόπουλος και ο παρά λίγο νεκρός φοιτητής που δέχτηκε την επίθεση ακριβώς δίπλα στα δικαστήρια μπροστά στην αστυνομία

Πέρα όμως από το βλακώδες κείμενο ας δούμε ποιοι είναι οι “ΑΜΕ”. Πρόκειται για την οργάνωση του πρώην χρυσαυγίτη Αντώνη Ανδρουτσόπουλου ή “Περίανδρου”, που έφυγε από το “μαγαζί” του Μιχαλολιάκου όταν άρχισε να …υποψιάζεται το προφανές: Ότι είναι “οικογενειακή επιχείρηση” που πουλάει “εθνικισμό” στα πιτσιρίκια και τα μετατρέπει σε τυφλούς υπηρέτες, έτοιμους να σκοτώσουν όποτε τους διατάξει ο “Φύρερ” – ενώ στη συνέχεια, ο “άρειος” Μιχαλολιάκος ξεπουλά τους “συναγωνιστές του”, αρνούμενος κάθε σχέση μαζί τους ή ακόμα και καταδίδοντας τους στην αστυνομία. Αυτό ακριβώς έγινε και με την υπόθεση Ανδρουτσόπουλου, τον οποίο και έστειλαν να επιτεθεί ύπουλα και δολοφονικά χτυπώντας στο κεφάλι με ρόπαλα έναν νεαρό φοιτητή (μπροστά σε αστυνομικούς, έξω από τα δικαστήρια): Η “ομάδα Μιχαλολιάκου” έβγαλε από την μέση τον “Περίανδρο” αρνούμενη κάθε σχέση μαζί του και πλέον μασουλάνε τον βολευτικό μισθό μόνο οι πιο πιστοί και …συγγενείς που διάλεξε να βάλει στην βουλή (τη γυναίκα του, το γαμπρό του, πρώην μπράβους του κλπ).

Τους “ΑΜΕ” υποστηρίζουν ακόμη και συγκεκριμένοι απόστρατοι αξιωματικοί που υπηρέτησαν στη Ρόδο, όπου υπάρχει τοπικός πυρήνας με αρχηγό κάποιον με ψευδώνυμο “Μάνος” – ενώ συχνάζουν σε σκοπευτήριο στην ανατολική παραλιακή ζώνη της Ρόδου (σύμφωνα με δημοσίευμα του rodosalert που όμως αφαιρέθηκε από το ιντερνετ). Ο Ανδρουτσόπουλος λοιπόν άνοιξε το δικό του δολοφονικό μαγαζί, με τους δικούς του υπηρέτες που είναι έτοιμοι να δολοφονήσουν τους “εχθρούς του έθνους”. Φιλοδοξουν να γίνουν οι αντικαταστάτες των χρυσών αυγών, προσφέροντας καταφύγιο σε όσους φεύγουν από την χρυσή πορδή, ειδικά τώρα τελευταία εκμεταλλευόμενοι την πτώση της. Ήδη οι “πυρήνες” τους αυξάνουν σε αριθμό και φαίνεται πως εμφανίστηκαν και στου Ζωγράφου.

2

Πηγή: iospress

Η μεγάλη άνοδος των νεοναζιστικών συμμοριών στην Ελλάδα ξεκίνησε όταν άρχισαν να προβάλλονται συστηματικά από τα μεγάλα ΜΜΕ και “δημοσιογράφους” όπως τον …Πρετεντέρη, ενώ την ίδια στιγμή τους κάλυπταν χουντικοί αστυνομικοί και δικαστές.

3

Ο Πρετεντέρης χαριεντίζεται με τον Μιχαλολιάκο πριν του δώσει το βήμα. Στην ίδια εκπομπή ήταν καλεσμένοι ο “Περίανδρος”, ο Πλεύρης και όλα τα φασιστόμουτρα που μπόρεσε να μαζέψει. Πηγή: iospress

Στην εκπομπή του ο Πρετεντέρης καλούσε όλο τον ναζιστικό υπόκοσμο, από τον Πλεύρη μέχρι τον Μιχαλολιάκο και τον “Περίανδρο”. Ήξεραν καλά πως οι νεοναζιστές θα ήταν οι πιο πιστοί υπηρέτες του συστήματος. Πάντα χέρι χέρι με την αστυνομία, πάντα χαμογελαστοί μπροστά στα μεγαλύτερα λαμόγια.

Είναι η προσωποποίηση της απανθρωπιάς και το δεξί χέρι των χειρότερων εξουσιαστικών δομών του Κράτους: Πάντοτε επιτίθενται μόνο σε φτωχούς μετανάστες, σε αριστερούς, ομοφυλόφιλους, αναρχικούς ή όποιον δεν κρίνουν ως “αρκετά Έλληνα” – ποτέ όμως σε μεγαλοεπιχειρηματίες ή μεγαλοπολιτικούς απατεώνες. Σπέρνουν το μίσος απέναντι στους πιο αδύναμους ενώ την ίδια στιγμή γλύφουν τα μεγάλα αφεντικά.

Ο Πρετεντέρης δήλωνε πρόσφατα πως “δεν ήξερε” ποιοι ήταν όταν τους διαφήμιζε και τους προωθούσε για να λάβει την ειρωνική απάντηση του Δημήτρη Πουλικάκου: “Μα τέτοια αθωότητα στις μέρες μας…”.

Στηρίζουμε το Δίκτυο Αλληλεγγύης Ζωγράφου, όπως και κάθε δομή που βοηθά τους συνανθρώπους μας και αντιστέκεται στον εκφασισμό και την λογική του “να φάμε ο ένας τον άλλο”. Απέναντι στα σκουλήκια του συστήματος, τους σκατόψυχους ναζιστές φονιάδες είμαστε ΔΡΥΟΚΟΛΑΠΤΕΣ!

woody


Εκδήλωση – συζήτηση : Το λαϊκό κίνημα ενάντια στο φασισμό και τις αντιλαϊκές πολιτικές

Το Αντιφασιστικό Μέτωπο Ζωγράφου συμμετέχει μαζί με άλλα σωματεία, φορείς, συλλογικότητες του Δ. Ζωγράφου,  στη διοργάνωση εκδήλωσης – συζήτησης με θέμα: Το λαϊκό κίνημα ενάντια στο φασισμό και τις αντιλαϊκές πολιτικές.
afisa antifasistiki
Εκδήλωση – συζήτηση: Σάββατο 7 Δεκεμβρίου, 6μμ
Ομιλητές:
Άλκης Ρήγος (πανεπιστημιακός)
Πέτρος Παπακωνσταντίνου (δημοσιογράφος)
Θανάσης Κούρκουλας (εκπαιδευτικός)

Μετά τις εισηγήσεις θα ακολουθήσει συζήτηση

Σάββατο 7 Δεκέμβρη, 6μμ
1ο – 19ο Δημ. Σχολεία Ζωγράφου, Ηρώων Πολυτεχνείου 1
(Aγ. Θεράποντας)

ΣΩΜΑΤΕΙΑ – ΦΟΡΕΙΣ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΕΣ Δ. ΖΩΓΡΑΦΟΥ
Α΄ Σύλλογος Αθηνών εκπαιδευτικών Π.Ε., Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ζωγράφου, Στ’ ΕΛΜΕ Αθηνών, Σύλλογος φοιτητών ΣΕΜΦΕ, Εξωραϊστικός Πολιτιστικός Σύλλογος «Ο Ιλισός», Αντιφασιστικό Μέτωπο Ζωγράφου, Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό Ζωγράφου, Δημοτικές Κινήσεις «Μαζί για την πόλη μας» και «Κίνημα στην Πόλη