Εισήγηση της Αυτόνομης Συνελεύσης Ζωγράφου

Εισήγηση της Αυτόνομης Συνελεύσης Ζωγράφου στα πλαίσια της ανοικτής εκδήλωσης του ΑΜΖ στις 27/10  για τον κοινωνικό εκφασισμό

Υπάρχουν στιγμές που αισθάνεσαι σα ζωντανός χαρακτήρας σε βιβλίο του Όργουελ, πηδώντας από σελίδα σε σελίδα να βιώνεις το σενάριο ενός απάνθρωπου καθεστώτος και απ’ το μελάνι του βιβλίου να βλέπεις να υλοποιούνται όλες εκείνες οι πτυχές που συνθέτουν το κράτος-τρομοκράτη. Τα “Μνημόνια” είναι σωτηρία, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και τα πογκρόμ μεταναστών είναι φιλοξενία, οι μαζικές απολύσεις, οι μειώσεις μισθών, η ανεργία και η επιβολή επιχειρησιακών συμβάσεων είναι ανάπτυξη, η πρόσβαση στο ρεύμα και το νερό είναι προνόμιο, ο νεοναζισμός είναι δημοκρατία, οι δημόσιοι μπράβοι που πληρώνονται για να προκαλούν αιματηρά τραύματα και χημική ασφυξία σε μαζικό επίπεδο εναντίον διαδηλώσεων είναι προστάτες του πολίτη και η αντίσταση σε όλα αυτά είναι τρομοκρατία.

Στην προσπάθεια του ο καπιταλισμός να διαχειριστεί μία ακόμη δομική του κρίση, επιτίθεται σε εργασιακά κεκτημένα και το λεγόμενο «κοινωνικό κράτος», δημιουργώντας παράλληλα περισσευούμενες ομάδες εργατικού δυναμικού. Σε κάθε αντίδραση από τα κάτω, το κράτος απαντάει με την δημιουργία μιας μόνιμης κατάστασης εκτάκτου ανάγκης και τον εκφασισμό της καθημερινότητας.

Ο κυρίαρχος λόγος που αναπτύχθηκε γύρω από την κρίση συνδέθηκε από την πρώτη στιγμή, με την έκκληση για εθνική ομοψυχία, μπροστά σε διάφορους εχθρούς του έθνους. Ενωτικό σημείο αναφοράς σε αυτόν τον λόγο ήταν το έθνος, εξαγνισμένο από τις ταξικές διαφορές. Δηλαδή, εργατική τάξη και κεφάλαιο πλήττονται το ίδιο ως έλληνες, εφόσον το κυρίαρχο παραμύθι λέει ότι η κρίση μας αφορά όλους.

Αυτή η εθνική μετάφραση των κοινωνικών προβλημάτων ξεκινά με την προπαγάνδα ότι για όλα φταίνε οι Γερμανοί. Αποκορύφωμα αυτής της διαπίστωσης αποτελεί το παράδειγμα της πλατείας Συντάγματος το καλοκαίρι του 2011. Τότε ένα κομμάτι της κοινωνίας, ενωμένο κάτω από τη σημαία της πεποίθησης ότι η Ελλάδα προδόθηκε από του πολιτικούς, που οι ίδιοι στήριζαν για δεκαετίες συσπειρώνεται γύρω από έναν εθνικό αντιμνημονιακό λόγο. Παράδειγμα αυτού αποτελεί η δημιουργία του κόμματος του καμένου, της σπίθας του Θεοδωράκη, του ΕΠΑΜ και της ενδυνάμωσης της χρυσής αυγής. Οι πολιτικές ατζέντες που βασίζονται σε ψευτοδιλλήματα μνημόνιο-αντιμνημόνιο είναι επικίνδυνες, γιατί εύκολα τοποθετούνται σε συντηρητικά πλαίσια, μην επιδιώκοντας καμία αλλαγή στο υπάρχον σύστημα, σε αντίθεση με το φασισμό που φαίνεται να αποτελεί υποστηρικτικό κομμάτι του συστήματος.

Παράλληλα με τον εξωτερικό εχθρό, το ανακάτεμα της ιστορίας, το ανιστορικό ελληνικό γονιδίωμα, κατασκευάστηκε και ο εσωτερικός εχθρός. Από τη μία οι πιο αδύναμοι λόγω συνθηκών και γι’ αυτό εύκολα στοχοποιούνται. Από την άλλη το κομμάτι εκείνων που επιλέγουν να αντιδρούν και να αγωνίζονται ενάντια στην λεηλασίας της ζωής μας.

Οι μετανάστες τη δεκαετία του 90’ και 2000 κάλυπταν την ανάγκη για φτηνό εργατικό δυναμικό. Στη συνείδηση κάθε ελληναρά ήταν νομιμοποιημένη η εκμετάλλευση και η βία προς τις μετανάστριες και τους μετανάστες, στα χωράφια, στα μπουρδέλα, στις οικοδομές και στις οικιακές αγγαρείες. Το πιο πρόσφατο κύμα μεταναστών έρχεται αντιμέτωπο με έναν αναβαθμισμένο ρατσισμό λόγω διαφορετικού χρώματος και θρησκείας. Τώρα αυτοί που εργάζονται σε συνθήκες σκλαβιάς, ανακηρύσσονται όλοι σε εισβολείς, εχθροί της πατρίδος και υπαίτιοι για την απώλεια του αισθήματος της ασφάλειάς μας. Στις 4 Αυγούστου 2012 μέρα που ξεκίνησε η επιχείρηση «ξένιος δίας», ο Δένδιας ζητούσε την στήριξη όλων μας για να εξαλείψουμε τις σκηνές που προσβάλουν τον πολιτισμό από το κέντρο της Αθήνας. Η ξενοφοβία καλλιεργήθηκε πιο έντονα από πότε.

Ταυτόχρονα το κράτος επιστρατεύει καιρό τώρα όλα τα μέσα για να πειστεί η «κοινή γνώμη» ότι κοινωνικά ζητήματα όπως η ανεργία , η φτώχια και η εξαθλίωση πρέπει να διευθετούνται με όρους δημόσιας τάξης. Ο Λοβέρδος, στην διάρκεια της θητείας του ως υπουργός υγείας ανέβασε τον πήχη του εκφασισμένου λογού μιλώντας για υγειονομικές βόμβες στο κέντρο της Αθήνας και για πόρνες μετανάστριες που κολλάνε τους Έλληνες πελάτες ΑΙDS και κατ’ επέκταση την ελληνική οικογένεια. Και στην πράξη το έσχατο παράδειγμα φασισμού αποτυπώθηκε στην άριστη συνεργασία του υπουργείου δημόσιας τάξης και του υπουργείου υγείας.

Από την άλλη μπορεί η οικονομική κρίση του συστήματος να αποτέλεσε δημόσιο γεγονός στα τέλη του 2009, όμως η προετοιμασία του κράτους, νομοθετικά και εξοπλιστικά, όσον αφορά στην καταστολή των επερχόμενων κοινωνικών αντιδράσεων, είχε ήδη αρχίσει να γίνεται αισθητή από το 2004, με αφορμή τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων. Από τότε ακολούθησαν το σύστημα παρακολούθησης τηλεπικοινωνιών C4I, οι κάμερες διαχείρισης κυκλοφορίας που με το νόμο μετατράπηκαν σε κάμερες παρακολούθησης διαδηλώσεων, προσλήψεις χιλιάδων ειδικών φρουρών, τρομονόμοι 1,2,3 και 4, αγορά χιλιάδων ασφυξιογόνων για καταστολή διαδηλώσεων, σύσταση αστυνομικών ομάδων ΔΙΑΣ και ΔΕΛΤΑ, θωρακισμένες αύρες εκτόξευσης νερού, φράχτες στα σύνορα, φράχτες διαδηλώσεων, κουκουλονόμος, ιδιώνυμο, προληπτικές προσαγωγές, κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου γιατί επιτέλους έχουμε δημοκρατία, επικήρυξη καταζητούμενων που μετέπειτα αθωώθηκαν, διαπόμπευση οροθετικών, ποινικοποίηση σάτιρας και διαδικτυακού λόγου, η ενεργοποίηση του άρθρου 184 του Ποινικού Κώδικα που ποινικοποιεί ως κακούργημα την έκφραση αντικαθεστωτικού λόγου, δημοσιοποίηση στοιχείων και φωτογραφιών προσαχθέντων, απαγόρευση συνάθροισης και χρήσης των σταθμών του μετρό κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων…

Και τελικά, μέσα από όλα αυτά, η συνειδητοποίηση ότι η κοινωνία αποτελεί και αντιμετωπίζεται πλέον στα μάτια τους ως ο «εχθρός λαός». Μοιάζει η ζωή μας να έχει γίνει ένα επαναλαμβανόμενο «Καθ’ υπόδειξιν της αστυνομίας και για λόγους ασφαλείας». Μια έκφραση, που εκτός από τα μεγάφωνα του μετρό, με μικρές παραλλαγές λαμβάνει διαφορετικό περιεχόμενο ανάλογα με τη θεματολογία των κυβερνητικών ανακοινώσεων σε κάθε έκφανση της καθημερινότητας. Κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά. «Καθ’ υπόδειξιν της αστυνομίας και για λόγους ασφαλείας», «Καθ’ υπόδειξιν της κυβέρνησης και για λόγους εξόδου απ’την κρίση», «Καθ’ υπόδειξιν των δανειστών μας και για λόγους ανάπτυξης».

Το θέμα είναι να διερωτηθούμε αν η σημερινή κουλτούρα δημιουργήθηκε τα τελευταία χρόνια ή υπήρχε πάντα μέσα στην ελληνική κοινωνία και τώρα ξέσπασε λόγω των συνθηκών. Αναλογιζόμενοι πώς φτάσαμε ως εδώ, είναι η εκπαίδευση στην οποία εντοπίζουμε ένα βασικό πεδίο για τη διαμόρφωση συνειδήσεων. Το σχολείο είναι βασικός θεσμός συγκρότησης και αναπαραγωγής εθνικιστικών αντιλήψεων κι ανταγωνιστικών προτύπων. Τα σχολικά βιβλία και οι εορτασμοί των εθνικών επετείων επιτυγχάνουν το σκοπό αυτό. Η παρουσίαση της ιστορίας του ελληνικού έθνους γίνεται με τέτοιο τρόπο ώστε να καλλιεργείται η αξία της ομοιογένειας. Εθνικές και κοινωνικές ταυτότητες αποκρύπτονται, με αποτέλεσμα την ανάπτυξη φοβικών και ρατσιστικών τάσεων κι αντιλήψεων. Η ανάδυση ενός ενιαίου φαντασιακού έθνους-κράτους ανεπηρέαστου από ταξικούς αγώνες είναι η παρακαταθήκη αυτής της αφήγησης, μιας αφήγησης που διδασκόμαστε από μικρά…

Ο φασισμός δεν έρχεται από το μέλλον καινούριο τάχα κάτι να μας φέρει.Τι κρύβει μες τα δόντια του το ξέρω, καθώς μου δίνει γελαστός το χέρι.

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν και χάνονται βαθιά στα περασμένα. Οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν μα όχι και το μίσος του για μένα.

Τον φασισμό βαθιά κατάλαβε το δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισε τον. Ο φασισμός δεν έρχεται από μέρος που λούζεται στον ήλιο και στ αγέρι.Το κουρασμένο βήμα του το ξέρω και την περίσσεια νιότη μας την ξέρει. Μα πάλι θε ναπλώσει σαν χολέρα πατώντας πάνω ατην ανεμελιά σου.

Και δίπλα σου θα φτάσει κάποια μέρα αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου.

Αυτόνομη Συνέλευση Ζωγράφου 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: